โลกสีดำ (1)

posted on 12 Aug 2011 02:23 by bullfrogtail in oldworks

กึง!!

ประตูบานหนา หนัก กระแทกตัวเข้ากับผนังแล้วกลืนหายไปในความมืด

ฉันหอบหายใจ ทิ้งตัวลงกับพื้น ปล่อยร่างซึ่งเพิ่งเสร็จการหลบหนีเอาตัวรอดให้พักไปกับความกดอากาศใหม่ หน่วงเหนื่อยทว่าเยือกสงบ

 

 

ฉันยังจำครั้งแรกที่มาที่นี่ได้ดี

มันอาจไม่ต่างจากห้องอื่นๆที่ฉันเคยพบเลยก็ได้ ผิดแต่ว่าทุกอย่างที่นี่เป็นสีดำ

ฉันกลัวแทบสิ้นสติ สีดำทำให้ตาฉันบอดมืด เป็นความกลัวอย่างมนุษย์เมื่อหมื่นปีก่อนที่กลัวฟ้าฝน หรือทหารที่กราดยิงศัตรูกลางสนามรบในศึกครั้งแรกของตน หรือเด็กที่ฝันร้ายกลางดึกแล้วตื่นมาไม่พบใครเลย อากาศหนักๆ กดทับลงบนปอด ฉันตะเกียกตะกายเอาตัวรอด ตะโกนร้อง ตัวสั่น ใช้เสียงสะอื้นต่างคำวิงวอน สำลักความหนาวเจียนตาย อยู่ในสภาพน่าทุเรศที่สุดเท่าที่ฉันพึงจะเป็นได้

ตอนนั้นฉันรู้สึกว่ากำแพงยิ้มให้ฉันอย่างสมเพช

 

ฉันเปลี่ยนมานั่งกอดเข่า อิริยาบถที่โปรดปรานเวลาที่ต้องการความอบอุ่นจอมปลอม

ที่นี่อากาศเย็นเสมอ เหงื่อกำลังส่งความร้อนให้ระเหยไปในอากาศ ไม่ใยดีว่านั่นเป็นความอบอุ่นสุดท้ายอันพอจะหาได้ เพราะที่นี่ไม่มีเตาผิงหรือตะเกียง ไม่มีกระทั่งไม้ขีดสักก้าน พูดให้ถูกก็คืออะไรที่เกี่ยวข้องกับความร้อนและแสงสว่างไม่มีทั้งนั้น คุณอาจหาเตียงนุ่มสบาย หรูถูกรสนิยม ดีต่อสุขลักษณะการนอนได้ที่นี่ แต่มันจะไม่มีผ้าห่ม

ที่นี่อนุโลมให้การกอดตัวเองเป็นความอบอุ่นอันแท้จริง แสงสว่างไม่จำเป็นเพราะประสาทสัมผัสที่เหลือยังทำงานได้ดี และดีกว่าปกติด้วยซ้ำ

แต่ถ้ายังอยากได้อีกนักก็ไสหัวไปเอาจากข้างนอกนั่น ถ้าคุณออกไปได้นะ

 

โลกสีดำอยู่ใกล้ชิดกับความตาย

อาจะเพราะเนื้อแท้ของมันเป็นสีเดียวกัน หรือด้วยเหตุอื่นใดก็ไร้สาระเกินกว่าจะหาคำตอบ

แต่หลายครั้งที่ฉันรู้สึกถึงมันเช่นตอนนี้ ฉันรู้จักมันดี เข้ามาและจากไป หากสม่ำเสมอดั่งการย้ำเตือนจากวิถีแห่งโลก การอุทธรณ์จากก้นบึ้งของจิตใจสลายเป็นละอองธาตุ ไร้ซึ่งความสำคัญเมื่ออยู่ต่อหน้า

เราอ่อนแอเกินกว่าจะต่อกร หรือต่อให้แข็งแกร่งปานใดก็ไร้ความหมาย

 

คนในโลกสีดำเช่นฉัน มีชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวงความหวัง อันเกิดจากการมีความหวัง แล้วถูกทำลายสูญสิ้นมานับครั้งไม่ถ้วน บทเรียนอันขมขื่นสั่งสอนว่าจงอย่ามีความหวังอีกต่อไป การทดสอบหลายครั้งได้ผลที่ดีขึ้นเรื่อยมา แลกด้วยน้ำตาและแผลเป็นบนเนื้อหัวใจ

ฉันได้ทักษะในการเปลี่ยนความหวังให้กลายเป็นสิ่งอื่น ทำให้มันแปดเปื้อน ย้อมมันเพื่อเปลี่ยนรูป ทำให้มันกลายพันธุ์ ด้วยวิธีได้ก็ได้ หากคนอื่นจะมีวิธีที่ดีกว่านี้ฉันก็ไม่สนใจ เพราะฉันรู้ฤทธิ์ของมันดีว่าร้ายกาจเพียงใด ในเมื่อมันยังคงสถิตอยู่ในฝุ่นควันของแพนโดรา พวยพุ่งออกมาอย่างไม่มีวันหมดสิ้น

ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตรอด และฉันยังอยู่ในนี้ ฉันยังไม่ตาย

 

ครั้งแรกนั่นเป็นการขังลืม

ไม่นานฉันก็เริ่มคุ้นชินกับบรรยากาศ การเข้าออกสามสี่ครั้งต่อมาทำให้ความทรมานจากการกลัวน้อยลง อันที่จริง ฉันออกจะชอบมันด้วยซ้ำ เสียแต่ว่าฉันไม่อาจควบคุมสิทธิ์ในการเข้าออกได้อย่างอิสระ ป่วยการจะหาทางออก มันเกิดขึ้นตามแต่ธรรมชาติจะสุ่มเลือกเวลามา อย่างไม่รู้สึกตัวและไม่ทันตั้งตัว

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคือจักรวาลของฉัน จักรวาลสีดำมืดที่มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่รู้กี่สิบล้านคน แต่จะไม่มีวันได้พบกัน ไม่มีวันได้สัมผัสกันและกัน ทุกคนมีตรวนเป็นของตนเอง คอยบงการขอบเขตของห้องให้ปรากฏอยู่อย่างไร้รูปลักษณ์ บ่อยครั้งที่ฉันได้กลิ่นคนอื่นบ้างที่นี่ หรือได้ยินเพลงแว่วมาจากที่แสนไกล อาจเศร้าเสียจนรู้สึกถึงคลื่นอันทุกข์ทรมาน เป็นเพลงที่ไม่มีวันจบเสมือนบทบรรเลงการเคลื่อนที่ของเวลา

กระนั้นที่นี่ก็ยังเงียบอยู่เสมอ ถ้าไม่นับเสียงหายใจของตัวเอง

เหตุนี้กระมังที่นี่จึงสงบกว่าที่ใดในโลกข้างนอก และเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดของฉัน ซึ่งซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดมุมหนึ่งของจิตใจ

 

 

หนังสือชั้นดีบางเล่มหาได้จากในนี้เท่านั้น

ยังคงมีความสนุกเล็กๆในการสำรวจที่นี่ ฉันเคยพบชิ้นส่วนความทรงจำบางชิ้นที่ลืมไปแล้ว ภาพบางภาพซึ่งครั้งหนึ่งเคยตั้งใจวาดที่สุด ขวดบรรจุน้ำตาแตกๆ หรือแม้แต่กางเกงในใช้แล้วของใครบางคน

ความชิงชัง ความเห็นแก่ตัว ความงาม ความกลัว ความเหงา ความสงบ ความเศร้า ความตื่นเต้น ความใคร่ ความโสมม ความรัก ความเหนื่อยหน่าย ความอยาก ความอ่อนแอ ฯลฯ ทุกสิ่งทุกอย่างหลอมตัวรวมกันในสาระของที่นี่ โลกสีดำที่ไม่เคยสนใจว่าอะไรคือบังคับหรือสมัครใจ กักขังหรือปลดปล่อย แข็งกร้าวหรือแข็งแกร่ง

ฉันพบกล่องเล็กๆใบหนึ่งวางปนระเกะระกะไปกับของเรี่ยราดอื่นๆ

ข้างในมีอะไรกัน ตามปกติกล่องแบบนี้มักมีไว้ใส่ของล้ำค่า…ฉันสังเกตได้ว่ามันถูกผนึกไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางทีมันอาจเป็นของเก่าๆชิ้นอื่นอีกที่ฉันหลงคิดว่ามันหายไปแล้ว หรืออาจจะบรรจุความรู้สึกแปลกใหม่ในสัญชาตญาณของคนในโลกสีดำไว้ก็ได้

หรือบางทีมันอาจจะเป็นทางออก ลึกๆในใจของฉันกำลังลิงโลด บังคับให้มือปัดไอคละคลุ้งของความเป็นมนุษย์ออกไป แล้วเปิดฝาด้วยความตื่นเต้น

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!!

 

สีดำยิ่งกว่าสีดำม้วนตัวออกมาจากกล่อง ตวัดดึงร่างของฉันให้จมเข้าสู่ความมืดมิดอนธกาลที่ลึกลงไปยิ่งกว่าเดิม

อ้าว

ก็บอกแล้วไงว่าอย่าหวัง

 

 

-----------------------------------------------
 
"โลกสีดำ" เป็นงานเขียนที่เคยลงในฐานะเอ็นทรีเปิดของ Blog เก่าตอนอายุ 18 ปี 
บอกตามตรงว่าตัวเลขอายุ 18 สำหรับเรารู้สึกมีเสน่ห์แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้นะ
เพื่อนที่สนิทกันในช่วงนั้น บอกว่ามันเป็นอาถรรพ์
อายุ 18 มักจะต้องเจอเรื่องหนักๆ 
หรือไม่ก็พบจุดปลี่ยนแปลงทัศนคติของชีวิตบางอย่าง (เหมือน 27 Club เลยเนอะ?)
 
อายุ 18 สำหรับบางคนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก
อย่างว่า อายุเป็นแค่ตัวเลข คิดกันไปเอง บอกอะไรไม่ได้หรอก
แต่เวลาที่ัเห็นคนอื่นเป็นเหมือนกันในช่วงนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงอยู่ดี
 
ความจริงเพลงที่ฟังตอนนั้นมีผลอย่างมากให้คิดใข้คำนี้
เพลงนั้นชื่อ The World Is Black ของ Good Charlotte ล่ะ
อารมณ์งานเขียนออกมาเป็นทำนองช้าและหม่นเศร้า
แต่ขอโทษ เพลงต้นทางออกจะฟังก์ (ความจริงอัลบั้ม The Chronicles Of Life And Death นี่
ชอบมากมาจนถึงทุกวันนี้ ต่อให้แก่ตัวแล้วหันไปฟังเพลงแนวอื่นแล้วก็เถอะ)
 
ที่เอามาลงก็เพราะว่า เนื้อหาของ "โลกสีดำ" ที่ตัวเองเคยเขียนไว้
บ่อยครั้งยังนึกถึง แม้จะผ่านไปหลายปี ไม่นานมานี้ก็เลยเขียนต่อเอาไว้ด้วย
เพราะอยากลงภาคต่อ ก็เลยต้องลงภาคแรกก่อน
 
...ความจริงก็ไม่รู้กระบวนการไหนเกิดก่อน
ระหว่างประสบการณ์ที่เจอ จนกลั่นออกมาเป็นงานเขียน
หรือเพราะเขียนลงไป ถึงได้หวนนึกถึงเหตุการณ์ที่อยู่ในนั้น สลัดไม่หลุดสักที...
 

Comment

Comment:

Tweet