คำแก้ตัวของคนดองบล็อก

posted on 09 Feb 2011 23:17 by bullfrogtail
ฉันอยากทำบล็อกมาตลอด
 
ตลอดที่ว่าคือหลายต่อหลายปี ฉันเคยบังคับให้ตัวเองใช้ myspace ได้อยู่ครั้งหนึ่ง กำหนดบังคับตัวเองไว้ว่าจะอัพเดือนเว้นเดือน ฉันทำอย่างนี้ติดต่อกันได้สักพัก เมื่อครบกำหนดหนึ่งปี ฉันก็เลิก
 
สำหรับฉัน บล็อกคือการฝึกเขียนอย่างหนึ่ง และฉันเขียนเพราะฉันอยากเขียน ไม่ได้มีเป้าหมายหลักอยู่ที่การดันให้บล็อกประสบความสำเร็จ ให้มีคนเข้ามาดูบ่อยๆ (แบบว่าสร้างแฟนคลับ) หรือต้องการระบายอะไร ส่วนใหญ่ฉันจะเขียนให้ตัวเองอ่าน แต่ถ้าเป็นการเขียนบล็อก ฉันจะเขียนโดยคิดว่าให้คนอื่นอ่าน เป็นการเขียนในรูปแบบที่ไม่สู้จะคุ้นเคยและใส่ความรับผิดชอบเข้าไปมากกว่า ซึ่งสนุกกว่าด้วยเช่นกัน
 
แต่ฉันก็ทำไม่ได้บ่อยเท่าที่ตั้งใจหรอก
 
เพราะ:
หนึ่ง ฉันเป็นแค่มือสมัครเล่น
สอง ฉันไม่มีเวลา
 
ที่ว่าเป็นแค่มือสมัครเล่น เพราะฉันว่ามืออาชีพเขาคิดว่าการเขียนคือชีวิต อัพบล็อกดั่งอัพยา ทำนองว่านอกเหนือจากการกิน ขี้ ปี้ นอน ทำงาน เฟซบุก บิท เทคแคร์แฟน ดูหนัง ดูคอน อ่านหนังสือ ถ่ายรูป โกนหนวด เล่นกับหมา แคะขี้มูก ฯลฯ แล้ว มืออาชีพเขายังเพิ่มการอัพบล็อกเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งด้วย
 
ส่วนฉัน การเล่นเฟซบุกนี่พอจะแทนๆ การอัพบล็อกได้บ้าง ถึงจะเขียนได้ไม่ยาวสะใจเท่าเพราะเอาเร็วเข้าว่า แต่แก่นที่ต้องการสื่อสามารถพูดออกมาได้ง่ายกว่า แถมยังคอมเมนต์กันให้ครื้นเครงด้วย แถมความชอบเขียนนี่พอจะบำบัดได้ไปกับการเขียนจดหมาย, อีเมล, คอมเมนต์ไปแล้ว เลยไม่รู้สึกว่าอยากปล่อยของอะไรอีก
 
พวกเขามี passion ต่อการเขียนมากกว่าฉันเย้อ
 
ส่วนที่ว่าไม่มีเวลา ฮ่ะ! แย้งมาเถอะว่าฉันจัดสรรเวลาไม่เป็น ฉันยอมรับทุกสิ่งอย่าง แต่ฉันพอใจจะบอกว่าตัวเองไม่มีเวลาอยู่ดี (ว่าแล้วก็สะบัดติ่งหนึ่งครั้งด้วยความภูมิใจ พั่บ!)
 
กายฉันไม่ว่าง เพราะในหนึ่งวันฉันมีเรื่องที่ต้องทำและอยากทำเยอะมาก พอรวมเวลาทำงาน เวลาทำงานบ้าน เวลากิน นอน ถ่าย เพื่อต่อชีวิตตัวเองแล้วก็เหลือเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงต่อวัน
 
ใจฉันก็ไม่ว่าง เพราะฉันเป็นคนปัญหาเยอะ ปัญหาเรื่องเงิน ปัญหาในบ้านในครอบครัว ปัญหาเรื่องการทำงาน ปัญหาหาหาแฟนไม่ได้เลยเธอว์ ฯลฯ ซึ่งอาการที่หัวใจถูกใช้งานเกือบตลอดเวลานี่สภาพมันช่างปลกเปลี้ย กว่าจะฟื้นฟูกลับมาได้ก็ต้องใช้เวลาอีก (โชคดีในความโชคร้ายคือทั้งหมดเป็นเรื่องแพ่งไม่ใช่เรื่องอาญา ไม่อย่างนั้นคงทุกข์กว่านี้มาก)
 
ฉันเลยเหนื่อย ความจริงไม่ใช่แค่เหนื่อย แต่ล้าด้วย
พอล้าแล้วฉันจะทำทุกอย่างช้าลงโดยอัตโนมัติ เหมือนพยายามจะพักไปด้วยแม้จะยังพักไม่ได้
เมื่อนั้น ฉันก็จะไม่สามารถรีบทำ "สิ่งที่ต้องทำ" ให้เสร็จ เพื่อไปทำ "สิ่งที่อยากทำ" ได้
 
 
ฉันอยากทำบล็อกมาตลอด...
แต่ก็ขอดองเอาไว้ก่อน หลังจากแปรงฟันนอนแล้วค่อยว่ากันละกันนะ :D
 

Comment

Comment:

Tweet

เห็นหัวข้อแล้วตกใจร้อนตัวนึกว่าจะเป็นเอนทรี่หลอกด่า (ก็หลอกนิดๆเพียงแต่เหมาคนเขียนเข้าไปเองด้วย 555)
รู้สึกว่าเอนทรี่นี้เป็นภาษาเขียนสลับกับภาษาพูดเลยแฮะ

#1 By Allish on 2011-02-10 23:42