เด็กมีปัญหา, ปัญหาของโลก.

posted on 28 Nov 2010 00:44 by bullfrogtail

น้องชายฉันเริ่มเป็นเด็กมีปัญหา

อาจเพราะพ่อเล่นกับเขาน้อยลง อาจเพราะเขาเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน อาจเพราะเขาเห็นความไม่ซื่อสัตย์ต่อคู่ครองของพ่อ อาจเพราะเขาเห็นน้ำตาของแม่บ่อยเกินจำเป็น อาจเพราะแม่ไม่อาจเติมเวลาของเขาเพราะต้องขายของหาเงิน อาจเพราะฉันไม่อาจให้เวลาของตัวเองแก่เขาพอจะทดแทนสิ่งที่เขาเสียไป

“มันมีแววตาของความอ้างว้าง” คือคำจากปากแม่ตอนที่เรานั่งคุยเรื่องนี้กัน ฉันเจ็บเสียดเข้าไปในหัวใจ คงเป็นความรู้สึกไม่ต่างกันจากของแม่ ความรู้สึกที่ว่าเราคือคนที่กำลังทำร้ายคนที่เรารัก

ฉันเห็นมันแล้ววันนี้ “แววตาของความอ้างว้าง” ที่แม่พูดถึง ไม่กี่วินาทีก่อนที่ฉันจะเรียกชื่อของเขา
แววตาที่เพิ่งปรากฏครั้งแรกในครึ่งหลังของเจ็ดปีในชีวิตเขา

น้องเก็บตัวมากขึ้น ก้าวร้าวมากขึ้น ร้องไห้กับบางเรื่องง่ายขึ้น และร้องไห้กับบางเรื่องยากขึ้น

ใช่ ด้วยวัยของเขาคือสาเหตุหนึ่ง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด พวกเราที่เป็นสมาชิกของมนุษย์พึงจะเรียกว่า
ครอบครัวนั้นก็คืออีกสาเหตุสำคัญ เรารู้อยู่แก่ใจ แต่จะให้ทำอย่างไร? ให้เหล่าผู้ใหญ่ในบ้าน (แน่นอน รวมถึงฉัน) มาพูดคุยกันอย่างเปิดอก เรียนรู้และ, ในที่สุด, ปรับความเข้าใจกันเหมือนตอนจบของหนังสักเรื่อง จากนั้นเราก็จะรักษาความรู้สึกดีๆ ระมัดระวังไม่ให้เกิดปัญหานี้ขึ้นในบ้านอีก แล้วลุกขึ้นมาหยอกล้อสนุกสนานกันเหมือนแต่เก่าก่อน ...ทำที่่ว่ามาทั้งหมดนี้ได้ ก็คงดี

ทว่าความเป็นคน และความสัมพันธ์ของคน มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

คำว่า “อดทนเพื่อลูก” นั้นสวยหรู แต่บางกรณี พ่อแม่ก็ไม่อาจให้ได้ เพราะชีวิตของพ่อแม่เป็นคนละชีวิตกับของลูก เราต่างมีชีวิตของตัวเอง ชีวิตอันแสนสำคัญที่ผ่านอะไรมาไม่เหมือนกัน

เราต่างเคยมีปัญหาของตัวเอง ทุกครอบครัวมีปัญหาในตัวเองต่อให้เป็นครอบครัวที่มีความสุขที่สุดในโลก พ่อของฉันก็มีปัญหา แม่ของฉันก็มีปัญหา ฉันเองก็เติบโตมาในบ้านที่มีปัญหา ถึงจะขาดๆ เกินๆ ฉันก็ผ่านมันมาแล้วและกำลังเผชิญกับปัญหาใหม่ๆ ในครอบครัวต่อไป

ที่ว่าอย่างนี้คงเหมือนคนใจร้ายและเห็นแก่ตัว หากสิ่งที่ฉันหมายถึง คือการเรียกร้องให้เด็กน้อยๆ คนหนึ่งฝืนทนอยู่กับปัญหาที่ตนเองไม่ได้ก่อ ด้วยคำตอบง่ายๆ ว่ามันช่วยไม่ได้ ทั้งที่ผู้ใหญ่อย่างเราสมควรจะเป็นฝ่ายให้มากกว่าตักตวงเอาจากเด็กผู้บริสุทธิ์

แต่ฉันไม่อยากให้น้องมองโลกอย่างตอแหล ตอแหลว่าโลกนี้มีแต่ด้านสวยงามน่าอยู่ และความสุขของเขากำลังยืนอยู่บนความทรมานแสนสาหัสของคนอื่น

ฉันไม่ได้อยากผลักดันให้น้องเผชิญกับนรกของคนเป็น ฉันอยากกอดเขาหากเขาร้องไห้ อยากยืนอยู่เคียงข้างเขาในวันที่เขารู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่สุด อยากปลอบใจและให้กำลังใจเขาในยามที่เขาต้องการไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ ฉันอยากเป็นหนึ่งในผู้ที่จัดสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดให้กับเขา ให้เขาเติบโตมาเป็นคนดี ให้เขามีปมปัญหาทางใจให้น้อยที่สุด

เรื่องของเรื่องคือฉันทำไม่ได้ ฉันจะตายเมื่อไรก็ไม่รู้ จะทำได้อย่างที่คิดหรือเปล่าก็ไม่รู้

ผลลัพธ์ของปมปัญหาในครอบครัวที่เกิดขึ้นจากเรา อาจทำให้เขาออกนอกลู่นอกทาง เป็นไปได้ตั้งแต่ไม่ตั้งใจเรียน กลายเป็นคนเรียกร้องความสนใจ คนเห็นแก่ตัว หรืออาจเปลี่ยนเพศ ติดยา เป็นโรคจิต ฯลฯ ฉันเจ็บปวดกับจินตนาการเรื่องอนาคตของน้องชายหากปล่อยให้เขาเป็นเด็กมีปัญหา ในขณะเดียวกัน ด้วยสายตาของลูกที่โตกว่า ฉันก็เข้าใจปัญหาและขีดจำกัดในการแก้ปัญหาของพ่อแม่เหมือนกัน

ฉันให้น้องมากที่สุดเท่าที่ฉันจะให้ได้ พ่อและแม่ก็เช่นเดียวกัน ส่วนที่นอกเหนือจากนี้ เขาคงต้องเผชิญกับโลกที่เหลือของเขาเพียงลำพัง

เด็กน้อยเอ๋ย โลกนี้ช่างอ้างว้าง

จะช้าหรือเร็ว มากหรือน้อย เราต้องเรียนรู้ความขมขื่นนี้ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้.

edit @ 28 Nov 2010 00:58:12 by หางอึ่ง

Comment

Comment:

Tweet

ขอให้น้องเติบโตเป็นคนแข็งแกร่งที่ไม่แข็งกร้าวนะ

#2 By Allish on 2010-11-28 01:16

คิดว่าเพลงเด็กมีปัญหาๆๆ ของโฟร์มด ฮ่าๆ
ล้อเล่นนะคะ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ค่ะbig smile

#1 By อีฟ on 2010-11-28 00:59